แต่งสดค่ะ : จะลงให้จบใน 1-2 เดือนนี้ นะคะ
ใครเคยอ่านไม่ทันแอด Fav. หรือทิ้งเมลล์ไว้นะคะ
นิยายใกล้จบเพนจะได้เแจ้งล่วงหน้าให้ค่ะ ^____^
[สงครามที่รุนแรงย่อมต้องเกิดเหตุการณ์นองเลือดเป็นธรรมดา]/
ฉันลืมตาขึ้นมารับเช้าวันใหม่ด้วยอาการไม่สู้ดีนัก -- หัวปวดจนได้ยินเสียงมันเต้นตุบในจังหวะแห่งความทรมาณสุดขีด -- ก่อนที่ฉันจะเลื่อนมือลงไปกุมบริเวณท้องน้อย เพราะกำลังรู้สึกว่ามันปวดหน่วงๆ เกิดอะไรขึ้นกับร่างกายฉันกันนะ --?
ฉันเลื่อนแขนแทนออกไปให้พ้นจากร่างของตัวเองก่อนจะค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียง -- ฉันไม่แน่ใจนักว่าเมื่อคืนฉันหลับไปตอนไหน ยังไง บางทีฉันอาจจะเจ็บร้าวจนเกินทนเลยสลบไป หรืออาจร้องไห้หนักจนเพลียแล้ววูบหลับไปล่ะมั้ง
แต่เรื่องที่สำคัญยิ่งกว่าในตอนนี้ก็คือ ฉันไม่เหลือเสื้อผ้าติดกายเลยแม้แต่ชิ้นเดียว และแทบจะร้องกรี๊ดออกมา เมื่อกวาดสายตาไปรอบพื้นข้างเตียงแล้วเห็นเสื้อผ้าตัวเองนอนระเกะระกะปนมั่วไปกับเสื้อผ้าของแทนในสภาพทนดูไม่ได้ -- ร่างฉันสั่นเทิ้มไปหมด -- ฉันดึงผ้าห่มออกจากตัว ก่อนจะเหวี่ยงขาอันเปล่าเปลือยลงจากเตียงเพื่อลงไปควานหาเสื้อผ้าบนพื้นขึ้นมาสวม -- ไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่พุ่งเข้าบาดผิวกายซึ่งล่อนจ้อนเปลือยเปล่าของฉัน ทำให้ฉันรู้สึกหนาวเยือกจนขนลุก -- วินาทีนั้นเอง ขณะที่ฉันกำลังจะหยิบบราขึ้นมาสวม สายตาฉันซึ่งบังเอิญปรายไปสะดุดเข้ากับอะไรบางอย่างบนเตียงก็ทำให้ฉันถึงกับแข้งขาอ่อนแรงจนต้องทรุดฮวบลงกับพื้น
ผ้าปูที่นอนที่เคยเป็นสีขาวบริสุทธิ์ตอนนี้โชกชุ่มไปด้วยเลือดสดๆ ! สัญชาติญาณบางอย่างในกายกระซิบบอกฉันแว่วๆ ว่า นั่นคือเลือดของฉันเอง - ฉันสั่นกลัวจนแทบอยากจะกลั้นใจตายให้ได้ - ความรู้สึกที่ว่าฉันได้กลายสภาพเป็นผู้หญิงสกปรกไปแล้วพาเอาน้ำตาฉันไหลหลั่งออกมาอย่างควบคุมไม่อยู่ - โลกวันเดอร์แลนด์ของฉัน ตอนนี้มืดมนและดับวูบลงในชั่วพริบตา - คำถามมากมายผุดขึ้นในหัวของฉันพร้อมกันเป็นล้านในห้วงเวลาแค่เสี้ยววินาที ตอนนี้ฉันไม่รู้แล้วว่าควรจัดการตัวเองก่อนหลังยังไงดี จึงได้แต่นั่งนิ่งตัวแข็งทื่อเป็นหุ่นขี้ผึ้ง และสะอื้นไร้เสียงราวกับกำลังจะสิ้นใจ
ขณะที่ฉันกำลังนั่งจมอยู่กับความสิ้นหวังนั่นเอง คำถามหนึ่งก็พลันลอยขึ้นมาในหัว
เมื่อคืนแทนไม่ได้ป้องกันตัวเองเลย -- แล้วถ้าเกิดฉันท้องขึ้นมาล่ะ ?!!
พอคิดถึงปัญหาข้อนี้แล้ว - พอนึกเห็นภาพตัวเองต้องทิ้งโรงเรียนออกมาอยู่บ้านเลี้ยงลูก อาชีพก็ไม่มี เงินก็ไม่รู้จะไปดิ้นรนหามาจากไหน ถูกเพื่อนๆ หัวเราะเยาะ สังคมไม่ยอมรับ และถูกที่บ้านบอยคอต - กะโหลกของฉันรู้สึกมึนชาราวกับถูกบีบด้วยเครื่องทรมาณของชาวฝรั่งเศสในยุคกลาง
ฉันกลายเป็นผู้หญิงใจแตกไปแล้ว! ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนฉันเคยตั้งแง่รังเกียจคนที่มีพฤติกรรมไปในทำนองนี้
โอ๊ย จะทำยังไงดี ? - ฉันมันแย่ แย่ แย่! ปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับตัวเองทั้งที่ยังเรียนหนังสืออยู่! เคยดูถูกคนอื่นว่าไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจ แล้วฉันน่ะดีกว่าพวกนั้นตรงไหน?!
แต่ ---
ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเมื่อคืนฉันไม่สามารถควบคุมทุกอย่างไม่ให้เกิดขึ้นได้เลย -- แทนเมาหนัก -- ส่วนฉันก็ตั้งรับเหตุการณ์ต่างๆ ไม่ถูก -- แต่โอ๊ย! ถ้าจะอ้างเหตุผลแบบนี้ มันก็เหมือนเป็นการแก้ตัวนั่นแหละ -- ยังไงความจริงมันก็คงหนีไม่พ้นว่าฉันโง่เอง -- ฉันเพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่าตัวเองโง่เง่ายิ่งกว่าพวกชิงสุกก่อนห่ามที่ฉันเคยดูถูกด้วยซ้ำ -- ฉันเรียนเก่ง สอบได้อันดับต้นๆ ของสายชั้น แต่กลับไร้เดียงสากับเรื่องพวกนี้ แถมยังไม่รู้จักวิธีป้องกันอะไรเลย --
ตอนนี้ความคิดในหัวของฉันกำลังตีกันยุ่งเหยิงไปหมด ทว่าก่อนที่ฉันจะทันได้เป็นบ้าเสียสติเพราะความคิดของตัวเอง ซาตานในคราบเทพบุตรของฉันก็งัวเงียตื่นขึ้นในที่สุด
แทนลืมตาตื่น พร้อมกับหันหน้าหล่อสะกดสายตามาทางฉัน -- สัญชาตญาณพาให้ฉันคว้ามือออกไปดึงเอาผ้าห่มผืนบางที่คลุมตัวแทนอยู่มาพันรอบตัวเองอย่างรวดเร็วเพื่อกันไม่ให้โป๊เปลือยต่อหน้าเขา -- แทนที่ใส่แค่บ็อกเซอร์ตัวเดียวยกมือขึ้นขยี้ตาไปมา ตอนนี้เขายังไม่เห็นฉัน -- เวลาผ่านไปได้ครู่หนึ่ง เมื่อเขาเกิดความรู้สึกว่าในห้องไม่ได้มีแค่เขาคนเดียว ตาเรียวคมของเขาก็เบิกโตขึ้นราวกับเห็นสัตว์ประหลาดกำลังนั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้า แทนมีสีหน้าตกใจแทบสิ้นสติทันทีที่เห็นฉัน
"เฮ้ย! ธะ -- เธอเข้ามาทำอะไรในห้องฉัน"
"--!!" คำพูดที่หลุดผ่านริมฝีปากของแทนเล่นเอาฉันช็อกในทันที และจุกจนพูดไม่ออก – สีหน้าของแทนฉายชัดว่าเขาจำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้เลยแม้แต่นิด แทนนิ่งไปนานเลยทีเดียว หมอนั่นได้แต่จ้องฉันตาค้าง ราวกับเขาเห็นฉันเป็นแม่มดหรือผี -- ฉันอึดอัดจนอยากจะเปล่งเสียงพูดอะไรออกมาบ้าง แต่ก็พูดไม่ออก - ความเจ็บปวดจากการที่แทนจำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้ ราวกับมีค้อนขนาดใหญ่หน่วงอยู่ภายในคอหอยของฉัน รู้สึกทรมาณจนแม้แต่พยายามจะกลืนน้ำลายก็ยังทำไม่ได้ -- ตอนนี้ฉันรู้สึกแย่ยิ่งกว่าโดนแทนกระโจนเข้ามาตบหน้าแรงๆ สักร้อยทีด้วยซ้ำ
เมื่อคืนเขาทำร้ายฉัน แต่เขากลับจำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่เศษเสี้ยวเดียวของเหตุการณ์ งั้นเหรอ --?
"อ้าวเฮ้ย!" แทนร้องเสียงหลงขึ้นทันควัน ร่างเพรียวบางแต่แฝงความแข็งแกร่งของเขาแทบสะดุ้งโหยง เมื่อเขาปรายสายตาไปปะทะเข้ากับคราบเลือดแดงเถือกที่เด่นหราอยู่บนผ้าปูที่นอน -- อ่านจากสีหน้าของเขาตอนนี้ ฉันเดาเอาว่า ประสบการณ์ความเคยที่ผ่านมาของแทนคงทำให้เขามองออกทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น พอเห็นสีหน้าของเขาแล้ว หัวใจที่กำลังเต้นแรงในอกฉันก็แทบเต้นไม่ถูกจังหวะ
แทนผุดลุกจากเตียง กระโจนลงไปรื้อค้นลิ้นชักข้างเตียงอย่างรวดเร็ว มีข้าวของจุกจิกมากมายที่เขากระชากมันออกมาและเหวี่ยงลงพื้น ทั้งปากกา กระเป๋าตังค์ นาฬิกา ซิมการ์ดมือถือ จนวินาทีที่เขาคุ้ยเจอสิ่งที่ต้องการเข้าถึงได้หยุดขว้างปาข้าวของ -- แทนหยิบกล่องสี่เหลี่ยมเล็กๆ หน้าตาเหมือนกล่องยาออกมาจากลิ้นชัก จากนั้นแทนตรงดิ่งเข้ามากระชากแขนฉันเพื่อดึงร่างฉันขึ้นจากพื้นและพาเดินออกไปนอกห้องนอน โดยไม่พูดไม่จากอะไรสักคำ - มือของเขาเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง และไหล่ที่ชื้นเหงื่อนิดหน่อยซึ่งฉันเห็นจากด้านหลังกำลังสั่นเทิ้มเป็นว่าเล่น
"แทน! ฉันเจ็บนะ! นายจะพาฉันไปไหน --" ฉันอดร้องขึ้นมาไม่ได้ เพราะเขาบีบแขนฉันแรงมากจนกระดูกแทบหัก -- หน้าแทนตอนนี้แดงจัด บ่งบอกว่าเลือดในกายของเขากำลังเดือดถึงขีดสุด ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาต้องโกรธถึงขนาดนี้ด้วย
"เจ็บก็ตามมาเร็วๆ !" คนใจร้ายดุฉันเสียงเข้มโดยไม่ได้หันหน้ากลับมามองฉันด้วยซ้ำ ฝ่ามือแข็งแกร่งของเขาที่ขยี้ลงมาบนข้อแขนฉันแบบไม่ยั้งเล่นเอาฉันเจ็บจนน้ำตาเล็ด
"แทน -- โอ๊ย!!" ฉันอดร้องออกมาไม่ได้ ปวดร้าวจนเข่าแทบอ่อนยวบเลยทีเดียว
ให้ตายเหอะ! แทนลากฉันลงบันไดอย่างรวดเร็ว ชนิดที่ว่าเขาไม่สนเลยว่าฉันจะเหยียบพื้นพลาดจนตกบันไดคอหักตายหรือเปล่า แถมตอนนี้ฉันยังอยู่ในสภาพมีแค่ผ้าห่มผืนเดียวห่อร่างอยู่และมือข้างหนึ่งต้องหนีบชายของมันเอาไว้ตลอดเวลาเพื่อกันไม่ให้มันเลื่อนหลุด
ท่อนแขนที่ถูกแทนกระชากลากดึง ตอนนี้รู้สึกเจ็บร้อนราวกับถูกตีด้วยท่อนเหล็กเผาไฟ กระดูกปลายแขนของฉันปวดไปทั้งแถบ - ร่องรอยจากการถูกแทนทำร้ายเมื่อคืนก็ยังปวดระบมไม่หายเลยด้วยซ้ำ
ให้ตายเหอะไอ้คนใจมารจอมโฉด นายใจร้ายเกินไปแล้วนะ!!!
แทนลากฉันลงบันไดและลากถูพาเข้ามาในห้องครัวจนได้ - หมอนั่นคาบกล่องยาไว้ในปาก ก่อนเอื้อมมือไปหยิบแก้วเปล่าใบหนึ่งจากหลังตู้เย็น มือที่สั่นยิกๆ ของเขากดน้ำใส่แก้วจนเต็มล้น -- แทนปล่อยฉันเป็นอิสระในที่สุด เขาวางแก้วลงบนเคาเตอร์ครัวข้างๆ ตู้เย็น รีบฉีกกระชากกล้องยาจนขาดวิ่น เศษกระดาษปลิวร่อนลงพื้น แทนแกะยาเม็ดหนึ่งออกจากแผงซึ่งมียาอยู่แค่สองเม็ด ก่อนหันมาเล่นงานฉันด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
"เอ้า กินซะ" แทนสั่งเสียงเข้ม พร้อมกับส่งยาเม็ดเล็กๆ และแก้วน้ำมาตรงหน้าฉัน
คิ้วของฉันขมวดเข้าหากันทันทีด้วยความรู้สึกงุนงง "อะไรเหรอ --?" ฉันเอ่ยถามเขาเสียงเบาอย่างซื่อๆ
สีหน้าของแทนดูชะงักเล็กน้อย แต่แล้วเขาก็ยินดีตอบฉันเสียงห้วนสะบัดว่า "ยาคุมฉุกเฉินไง"
"--!!" หัวฉันหมุนติ้วในทันที
ฉันถึงกับอึ้ง ปากอ้าค้าง พูดอะไรไม่ออก -- ยาคุมฉุกเฉินงั้นเหรอ ?!!
แทนทำให้ฉันโกรธจนขาดสติ - เขามีไอ้ของต่ำๆ พรรค์นี้อยู่ในบ้านได้ยังไง ?! แทนคงไม่คิดว่าเรื่องแบบนี้อาจเกิดขึ้นระหว่างเราเลยซื้อมากันไว้เผื่อพลาดแน่ๆ ไม่มีทาง! งั้นก็แสดงว่าเขาต้องเคยผ่านผู้หญิงมาเยอะแล้วล่ะสิ แต่กี่คนกันล่ะ?! เขาเก็บความผิดพลาดครั้งก่อนๆ เป็นประสบการณ์มาตั้งเท่าไหร่แล้ว?! และก่อนหน้าฉัน เขาเคยยื่น 'ไอ้นี่!' ให้ผู้หญิงมากี่คนแล้ว!?
ยาเม็ดกลมๆ เล็กจิ๋วที่จ่ออยู่ตรงหน้าฉัน ทำให้ฉันรู้สึกไม่เหลือค่าในทันที
ไม่รู้ผีบ้าซาตานอะไรเข้าสิงฉันนะ แต่ฉันตัดสินใจหยิบยาเม็ดนั้นบนฝ่ามือของแทนแล้วปามันทิ้งลงพื้นอย่างแรงทันที ก่อนเอาเท้ากระทืบซ้ำ --
'ไปลงนรกซะเถอะ!' ฉันกรีดร้องในใจ - เขาตื่นขึ้นมา พอรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก็จะให้ฉันกินยาบ้าๆ นี่ โดยไม่คิดแม้แต่จะแสดงความรับผิดชอบ หรือพูดคำว่า 'ขอโทษ' สักคำ! สำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน -- แค่นี้ฉันก็พอเดาออกแล้วว่าเขาไม่ได้รู้สึกผิดเลยกับการที่ทำร้ายฉัน -- แต่กลับมาบังคับให้ฉันรีบๆ กินยาเวรนี่เพราะกลัวว่าฉันจะท้อง! เขาแค่หวาดกลัวว่าจะต้องรับผิดชอบถ้าเผื่อพลาด เขาแค่ไม่ต้องการเห็นฉันได้เป็นแม่ของลูกเขา อย่างนั้นใช่มั้ย?!
'เออดี !'
ฉันกระทืบเม็ดยาซ้ำอีกหลายครั้งด้วยความแค้นใจ ทว่าไอ้สิ่งนั้นกลับไม่เป็นอะไรเลยแม้แต่นิด
แทนรีบวางแก้วน้ำลงและรีบเข้ามาห้ามฉันไว้ก่อนที่ฉันจะได้ขยี้มันจนแหลกเป็นผงคาฝ่าเท้า -- ฉันไม่เข้าใจเลยเหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงได้ขาดสติไปได้ขนาดนี้ อาจเป็นเพราะสัญชาตญาณหญิงในตัวทำให้ฉันปลดปล่อยความหึงออกมาอย่างไร้เหตุผลก็เป็นไปได้
แย่จริง! -- น้ำตาแห่งความอดสูใจกำลังไหลออกมาอีกแล้ว -- ฉันร้องไห้อีกแล้ว
"ทำอะไรน่ะ!? -- เป็นบ้าอะไรขึ้นมาวะ ทำไมถึงต้องโยนมันทิ้ง!!" แทนที่กำลังหัวเสียจัด ตะคอกใส่ฉันเป็นชุด -- สีหน้าของเขาตอนนี้ทำให้ฉันปวดใจเหลือเกิน รู้สึกเหมือนเขากำลังยื่นมีดให้แล้วบอกให้ฉันแทงตัวเองให้ดูหน่อย ให้ตายสิ ฉันเคยเจ็บปวดเท่านี้มาก่อนหรือเปล่านะ
แทนสบถลมหายใจออกมา แล้วก้มลงหยิบยาเม็ดนั้นที่วางอยู่แทบปลายเท้าฉันขึ้นมาใหม่ -- เขาตะโกนสั่งฉันว่า "กิน!" พอฉันไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบเขาก็ขึ้นเสียงตะคอกใส่ฉันด้วยหน้าแดงก่ำทันทีว่า "กินเดี๋ยวนี้!" พยายามจะยัดยาใส่ในมือฉันให้ได้ แต่ฉันก็เหวี่ยงมันทิ้งอีก ยานั่นลอยหวือไปกระแทกผนังห้องครัวทันที -- พฤติกรรมของฉันทำให้แทนฉุนจนเกือบขาดสติ ทว่าเขายังพอควบคุมมันได้อยู่
แทนสูดลมเข้าปอดแล้วถอดใจยาวเฮือกใหญ่ ฟังจากน้ำเสียงนั้น ฉันรู้ว่าเขากำลังเหนื่อยกับความดื้อดึงของฉัน -- ฉันกำลังร้องฟูมฟายราวกับคนเสียสติ ขณะที่แทนหันหลังให้ฉันแล้วเดินตรงไปหยิบยาเม็ดนั้นขึ้นมาใหม่
"อลิซ อย่าดื้อดิ --" เขาดุฉันน้ำเสียงเร่งเร้า เมื่อเดินกลับมายืนอยู่ตรงหน้าฉันอีกครั้ง ฉันเบนหน้าหนีและยกฝ่ามือขึ้นปิดปาก เมื่อเขายกยาเข้ามาจ่อใกล้ๆ ปากของฉัน
"อลิซ! เลิกดื้อสักทีได้มั้ยวะ!" แทนส่งเสียงเร่ง เขาคงจะเริ่มหมดความอดทนกับฉันแล้ว จึงถือวิสาสะพุ่งเข้ามาดึงมือออกจากปากของฉัน "เธอต้องกิน! -- กินเข้าไปซะ! -- ฉันยังมีเรื่องต้องคุยกับเธออีกนะ"
"อื้อ --" แทนพยายามยัดยาเข้ามาในปากของฉัน พอเห็นว่าฉันพยายามเม้มปากต่อต้าน เขาก็ยกมืออีกข้างขึ้นบีบแก้มฉันเข้าหากันอย่างแรงเพื่อหวังให้ฉันเผยอริมฝีปากขึ้น - ฉันพยายามเบี่ยงหน้าหนี ทว่าไม่ได้ผล เพราะแรงของแทนเยอะกว่า
'ให้ตายสิ ฉันไม่ได้อยากดื้อเลยนะ ฉันไม่ได้ต้องการอะไรมากเลย ขอแค่ให้นายพูดกับฉันดีๆ และขอโทษฉันสักคำก่อนไม่ได้หรือไง แล้วฉันจะยอมนายทุกอย่าง จะให้ฉันคุกเข่าแทบเท้านาย หรือเป็นทาสนายฉันก็จะยอม'
ตอนนี้แทนดูเหมือนจะโกรธฉันเอามากๆ เขาตวาดฉันเสียงดังลั่นครัวทันที เมื่อเห็นว่าฉันยังแข็งขืนไม่ยอมอ้าปาก
"อลิซ! ทำไมพูดไม่รู้เรื่องแบบนี้วะฮะ!?" แล้วฉันก็ถูกแทนเขย่าร่างอย่างแรงหลายครั้ง จนผ้าห่มผืนน้อยที่ห่อตัวเอาไว้เลื่อนหลุดลงไปกองอยู่แทบพื้น วูบหนึ่งฉันรู้สึกหนาวเยือกทันที แต่แทนไม่ได้สังเกตหรือไม่ได้สนใจต่อสิ่งที่เกิดขึ้นเลย ตอนเขาจู่โจมเข้ามาใกล้ฉันยิ่งขึ้นเพื่อเล่นงานฉันให้หนักขึ้น เท้าของเขาเหยียบลงไปบนมันด้วยซ้ำ
"เออดี --" แทนร้องอย่างมีชัยเมื่อเปิดปากของฉันให้อ้าออกได้ เขารีบยัดเม็ดยาเข้ามาในปากของฉันทันที "เร็วๆ -- รีบกลืนเข้าไป!"
"อื้อ --" ฉันพยายามส่ายหน้า เสียงสะอื้นที่ฉันบังคับให้มันหยุดไม่ได้กำลังทำให้ฉันแสบคอราวกับถูกก้อนหนามแหลมๆ ทิ่มตำซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"บอกให้กลืนไงวะ! ชอบให้บังคับนักใช่มั้ย!?" แทนขึ้นเสียงดุดัน
ก่อนที่แก้มของฉันจะถูกบีบเข้าหากันหนักยิ่งกว่าเดิม และยาเม็ดนั้นถูกแทนพยายามส่งมันเข้ามาในปาก นิ้วเรียวยาวทั้งห้าของเขาที่กำลังล้วงเข้ามาแทบจะฉีกปากของฉันจนเกิดบาดแผล ปลายเล็บของแทนเกือบจะกระแทกโดยคอหอยของฉันอยู่แล้ว --
จากนั้นแทนพยายามกรอกน้ำตามเข้ามาในปากของฉันจนแก้มสองข้างแทบจะบวมเป่งเพราะไม่อาจฝืนกลืนมันลงไปได้ -- แทนไม่แยแสสักนิดว่าฉันกำลังจะสำลักน้ำออกทางจมูกอยู่แล้ว พร้อมกับความรู้สึกว่าใกล้จะตาย ---
"กลืนเข้าไปอลิซ! ห้ามคายออกมาเชียวนะ!" คนใจร้ายกำลังบงการฉัน
"---" ไม่มีสุ้มเสียงใดๆ สามารถเล็ดลอดผ่านริมฝีปากของฉันได้ เพราะแทนพยายามใช้ฝ่ามือของเขาปิดปากฉันไว้อย่างแน่นหนา เขาไม่สนสักนิดว่าฝ่ามือตัวเองกำลังชุ่มโชกไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความเจ็บปวดของฉัน!
ฉันไม่อาจอดทนได้อีกต่อไปแล้วตอนนี้ ความป่าเถื่อนของแทนทำให้ต่อมความอดกลั้นของฉันระเบิด ฉันผลักหน้าอกเปลือยเปล่าของแทนอย่างแรงจนร่างของเขาเสียหลักเซถอยหลังไปไกลจากตัวฉัน ทันทีที่เป็นอิสระ ฉันก็พ่นเอายากับน้ำที่แทนบังคับให้ฉันกลืนลงไปออกมา พื้นรอบเท้าฉันจึงเจิ่งนองไปด้วยน้ำ มีเม็ดยาที่ยังไม่ละลายลอยนิ่งอยู่ด้านบน
ทันทีที่เห็นฉันทำอย่างนี้ แทนฉุนขาดจนสติหลุด
เพียะ!!!
แก้มของฉันถูกแทนฟาดตบอย่างแรงจนหน้าหันไปด้านข้าง
"ยัยผู้หญิงหน้าด้าน!" แทนปลดปล่อยสัตว์ร้ายในตัวออกมาทันที ใบหน้าของเขาฉายแววเดือดดาลอย่างเต็มเปี่ยม "ฉันสั่งว่าให้เธอ กิน! คายออกมาทำห่*อะไรวะ!?" เขาพุ่งร่างกลับเข้ามาเขย่าไหล่ฉันไปมา ขณะที่ฉันกำลังไออย่างหนักเพื่อเอาน้ำที่เหลือค้างในปอดออกมา สภาพของฉันเริ่มเหมือนคนใกล้ตายเต็มที แต่แทนไม่แยแสเลย เขายังจะพยายามเล่นงานฉันต่อด้วยคำพูดหยาบๆ คายๆ ที่เขาคงเพิ่งนึกขึ้นได้
"อ้อ --" น้ำเสียงเหยียดๆ เล็ดลอดออกมาจากลำคอของปีศาจร้ายตรงหน้าฉัน "เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้คงไม่ใช่ว่าเธอพยายามที่จะจับฉัน และตอนนี้ก็กำลังตั้งใจใช้มารยาล่อลวงฉันอยู่หรอกใช่มั้ย !?!"
ดวงตาของฉันเบิกกว้างทันทีที่ได้ยินคำพูดนี้ ฉันตวัดนัยน์ตาที่เต็มไปด้วยของเหลวอุ่น ใสๆ ขึ้นสบตาแทน - คำพูดของเขาเล่นเอาฉันอึ้งตะลึงงัน รู้สึกช็อกจนตัวแข็งราวกับจู่ๆ มีกระสุนพุ่งเข้ามาเจาะทะลุตรงกลางกระหม่อมโดยไม่ทันได้ตั้งตัวรับ - ฉันกำลังสั่นจนพูดไม่ออก และพอเห็นว่าฉันเอาแต่เงียบ แทนคงเข้าใจผิดว่าการไม่ยอมส่งเสียงปฏิเสธเป็นการตอบรับหรือไงไม่รู้ เขาโกรธจนขาดสติขึ้นมาอีกครั้ง และตะโกนด่าฉันอย่างแรงว่า
"ยัยผู้หญิงสำส่อน!" ก่อนจะผลักฉันออกไปจากตัวเขา ราวกับเห็นฉันเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าขยะแขยงและชวนคลื่นไส้ที่สุดในโลก
ท่าทีรังเกียจของเขาทำให้ฉันเริ่มโกรธพอกัน
"นายพูดหยั่งงี้ออกมาได้ยังไง้! ! !" ฉันกรีดเสียงร้องจนคอหอยแทบพัง รู้สึกปวดร้าวทรมาณจนแทบจะขาดใจตาย "ฮือๆๆ คนบ้า!" ฉันตะโกนใส่หน้าเขา "นายทำร้ายฉัน ย่ำยีฉันขนาดนี้ แต่นายกลับไม่คิดจะขอโทษหรือยอมรับผิดชอบอะไรเลย --"
คำว่า 'รับผิดชอบ' บังเอิญหลุดออกมาเองโดยที่ฉันไม่ได้ตั้งใจ
"นายมันใจร้ายเกินไปแล้ว! ! !" ฉันกรีดร้องต่อว่าเขาด้วยความเจ็บปวด ก่อนตรงเข้าผลักร่างเขาให้ถอยออกไปไกลๆ - ไม่มีอารมณ์จะสนแล้วว่าตัวเองกำลังล่อนจ้อนต่อหน้าเขา - ก็ตอนนี้ฉันจะยังมีอะไรเหลือให้อายให้หวงอีกล่ะ !?!
แทนไม่สะดุ้งสะเทือนต่อแรงผลักของฉันเลยแม้แต่นิด เขายังคงยืนนิ่งไม่ไหวติงอยู่ที่เดิมพลางถอนใจยาวออกมา -- แล้วจากนั้นเขาก็พูดขึ้นบ้างว่า
"แล้วเธอจะให้ฉันทำยังไง --"
"--"
"ฉันก็รับผิดชอบอยู่นี่ไง --" เขาพูดต่อด้วยเสียงที่เบาลง "ในแบบของฉันน่ะ"
คำพูดของเขาเล่นเอาฉันเจ็บราวกับถูกฉีกอก
'รับผิดชอบงั้นเหรอ ?! ! ไอ้การที่นายเอายาบ้าๆ นั่นมายัดใส่ปากฉัน เพราะหวาดกลัวว่าฉันจะได้เป็นแม่ของลูกนาย มันเรียกว่ารับผิดชอบตรงไหนกัน!! -- ไอ้คนขี้ขลาด!'
"ฮือๆๆ ---" ฉันอยากจะด่าเขาอย่างรุนแรง แต่กลับเปล่งออกมาได้แค่เสียงสะอื้นเท่านั้น
"หรือจะให้ฉันปล่อยเธอท้องป่องขึ้นมาฮะ -- มีเหตุผลมั่งสิ" คนใจร้ายกล่าวหาฉันด้วยเสียงเครียดๆ พร้อมกับก้าวขาพาร่างตัวเองเข้ามาหาฉัน "ฉันปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นไม่ได้หรอกนะ" เขาเอ่ยต่อเสียงเบา แววตาจริงจังเลื่อนลงมาสบตาฉันพร้อมกับฝ่ามือแข็งแกร่งของเขาบีบอยู่ที่ต้นแขนข้างซ้ายของฉัน
ใบหน้าของแทนที่เลื่อนเข้ามาใกล้ฉันยิ่งขึ้นจนเส้นผมฟูยุ่งซึ่งเสริมให้เค้าหน้าของเขาดูหล่อระเบิดระเบ้อกำลังทำเอาใจฉันเต้นไม่เป็นจังหวะ
"เธอก็รู้ใช่มั้ยว่า ---" แทนพูดขึ้นอีกครั้ง "ฉันไม่ได้รักเธอ"
"--!!"
"ฉันไม่ได้รักเธอ" แทนย้ำคำหนักแน่น ฝ่ามือหนักๆ บีบเน้นลงมาที่ต้นแขนฉัน "เข้าใจมั้ยว่าฉันไม่ได้รักเธอ!"
'จะย้ำทำบ้าอะไรนักหนาวะฮะ!?!'
เขากำลังทำฉันขาดสติ
"แต่ฉันรักนายนะ!" ฉันระเบิดความในใจออกไปทันที พร้อมกับระเบิดน้ำตาออกมาอีกระรอกใหญ่ "ฉันรักนาย ---"
คำพูดของฉันทำเอาแทนชะงักตัวแข็งนิ่งไปเลย -- ฉันเอื้อมมือเข้าไปกุมมืออีกข้างของแทนไว้แน่น ราวกับฉันคิดว่าความรู้สึกของฉันจะสามารถส่งผ่านไปยังเขาได้ทางฝ่ามือคู่นี้ ในใจฉันภาวนาซ้ำไปซ้ำมาว่า 'กอดฉันสิ กอดฉันสิแทน กอดฉันสิ!' แต่แทนที่แทนจะทำอย่างที่ฉันหวัง เขากลับทำลายความหวังของฉันลงด้วยการปัดมือฉันออกและรีบก้าวถอยหลังออกไปยืนห่างๆ ตัวฉัน ราวกับเขาเห็นฉันเพิ่งกลายร่างเป็นสัตว์ประหลาดยังไงยังงั้น
"พูดบ้าอะไรของเธอวะ ---?" แทนร้องถามฉันซ้ำด้วยสีหน้าอึ้งๆ
ฉันรู้สึกว่าสมองกำลังมึนไปหมด แต่ฉันก็ยังพูดออกไปอีกว่า "แสดงว่าเมื่อวานตอนที่ฉันบอกว่าฉันรักนาย นายไม่รู้ตัวเองเลยสินะ --" แทนเงียบและทำหน้างง ฉันเลยถามเขาต่อว่า "นายเมาจนจำอะไรไม่ได้เลยใช่มั้ย ---?" เสียงของฉันเริ่มสั่น
แทนตีสีหน้าอึ้งอีกรอบ "เธอพูดห่*อะไรอยู่วะเนี่ย --?" เขาสบถออกมาในที่สุด แววตาตระหนกตกใจกับคำถามของฉัน -- ฉันคิดว่าคงไม่มีอะไรทำให้ฉันเจ็บปวดใจไปได้มากกว่านี้อีกแล้ว
"ฉันบอกว่าฉันรักนาย!" ฉันตะโกนออกไปด้วยความเจ็บปวดทั้งหมดที่มีอยู่ในหัวใจ พยายามที่จะตรงเข้าไปหาเขา ทว่าเขากลับรีบก้าวเท้าถอยห่างจากฉัน
"แต่ฉันไม่ได้ชอบเธอ!"
เท้าฉันชะงักกึกทันทีที่ได้ยินสิ่งซึ่งแทนเพิ่งโพล่งออกมา ใบหน้าที่ชื้นเหงื่อของเขาดูขาวซีด คงกำลังทั้งงง สับสนและตกใจปนๆ กัน
"ฉันไม่ได้รักเธอ --" แทนปลดปล่อยคำพูดร้ายกาจออกมากรีดหัวใจฉันซ้ำอีกครั้ง - เขาคงจะเห็นใจว่าฉันอยู่ในสภาพทุกข์ทรมาณมากพอแล้วจึงพูดต่อด้วยเสียงที่อ่อนโยนลงว่า "ฉันรักคนอื่น เธอก็รู้นี่ ---"
สิ้นเสียงของแทน ร่างอันเปลือยเปล่าของฉันทรุดฮวบลงแทบเท้าเขา ร่วงจมลงไปในกองผ้าห่มเปื้อนน้ำและยาคุมฉุกเฉิน ราวกับอยู่ๆ เรี่ยวแรงฉันก็พลันหายไปดื้อๆ ผมเผ้าชื้นเหงื่อของฉันยุ่งเหยิงปรกหน้าปรกตาไปหมด สภาพคงน่าเวทนายิ่งนัก